Istniało kiedyś niewielkie miasteczko, w którym często zdarzały się bardzo dziwne rzeczy. Dzieci zapominały o odrabianiu lekcji, dorośli o zdejmowaniu butów, na ulicy nikt nikogo nie pozdrawiał. Drzwi do kościoła były zamknięte. Nie biły dzwony. Nikt nie umiał się modlić. Pewnego poniedziałkowego poranka

nauczyciel zapytał uczniów, dlaczego, chociaż była niedziela, nie przyszli do szkoły. Nikt nie umiał na to pytanie odpowiedzieć. Zbliżało się Boże Narodzenie. Nikt nie wiedział, dlaczego śpiewa się kolędy i przystraja choinki.

Na ulicy pokłóciło się dwóch przyjaciół. Wyzywali się tak bardzo i tak głośno, że aż ochrypli. Następnego dnia było im smutno, bo nie wiedzieli, jak dalej żyć. Inni ludzie też byli kłótliwi. Mieszkańcy miasteczka zaczęli się zastanawiać, dlaczego tak się dzieje. Pewnego dnia pomiędzy dachami domów hulał wiatr tak silny, że swoją mocą poruszył kościelny dzwon, który natychmiast wydał z siebie miły głos. Wszyscy zatrzymali się nagle i spojrzeli w górę. Wtedy jakiś człowiek wykrzyknął: „Już wiem, jaka jest przyczyna! Zapomnieliśmy o Bogu!" (por. Bruno Ferrero, Kotka na wodzie).

Adwent to czas przygotowania miejsca w świecie dla Chrystusa, który chce przyjść do swoich i chce, by swoi go przyjęli. Święty Paweł, zwracając się do wszystkich chrześcijan żyjących w Rzymie, dodaje: „Wśród nich jesteście i wy, powołani przez Jezusa Chrystusa" (Rz 1,6).

Przykładem człowieka, który odkrył, na czym polega posłuszeństwo Panu Bogu, nawet wbrew swoim planom, jest św. Józef, który zdecydował się przygotować miejsce dla Pana Jezusa w świecie. Ewangelista ukazuje św. Józefa, oblubieńca Maryi, jako człowieka sprawiedliwego i wielkiej wiary. Stał się - podobnie jak Maryja - wzorem przyjęcia Ewangelii.